۱۳۹۵ اسفند ۲۸, شنبه

من شبش که می امدم بالا زمین خیسِ باران غروب بود .

زنه داشت تند تند حرف می زد . غر می زد . صدایش را نمی شنیدم . صدای جان تش را می شنیدم که sway را می خواند و تناسبی به غر های ملال آور زنه نداشت . عصبانی بود ، خسته بود ، نا امید بود . رسیده بود به ته رابطه اما قرار نبود بیاید بیرون . قرار بود جایی همان ته بماند و بماند و هی این پایان را کش بدهد . 
مرده لال . هیچی نمی گفت . خیره شده بود به زمین و از دور فکر می کردی بیچاره ! اما بیچاره نداشت . از این ازگل ها بود که یک گهی خورده بود یا یک گهی را که باید می خورد نخورده بود . خودش می دانست و باکیش نبود . می دانست کاری از دست زنه بر نمی آید . تنها غصه اش این بود که نمی تواند غذایش را به راحتی و بدون نق نق کوفت کند . 
زنه آیس لاته سفارش داده بود . همین جوری ، محض این که من ایستاده بودم بالای سرش و باید یک چیزی سفارش می داد و اولین کلماتی را که دید به زبان آورد . مرده اما مفصل ، پاستای گوشت و نوشابه و چون ببخشید ما نوشیدنی کارخانه ای نداریم ، موهیتو . 
زنه لب به آیس لاته اش نزد . با نی اش بازی می کرد و مرده تا ته ِ بشقابش را خورد . 
من هر از گاهی نگاه شان می کردم چون این شغلم بود و کافه خلوت بود و ناگزیر بودم از بر انداز کردن شان . 

این تمام چیزی بود که می توانستم ببینم و بگذارید کمی از ان بالا برای تان بگویم . صبح ، حوالی ساعت ده بادِ خوبی آسمان تهران را تمیز کرده بود و دماوند می درخشید . بعد نزدیکی های ظهر ابر شده بود و حالا باران می بارید . آدم ها بی هدف توی خیابان های نزدیک عید راه می رفتند و قیمت اجناس را می پرسیدند بی ان که قصد خریدشان را داشته باشند . یک کم خنزر پنزر می خریدند که اگر یک وقت دیگری از سال بود نمی خریدند . صرفا چون عید بود و حالا چه عیبی داشت آدم این گلدان های سفالیِ آبی را هم داشته باشد ؟ هووم ؟