زنه نشسته بود تا اسنپ درخواستش را قبول کند. از اینترنت فقط همین را یاد گرفته بود که ویدیوهای توانا را برای گروه دوستانش بفرستد. توی تمام گروه های تلگرامیش قیمت دلار داشت می رفت بالا و چیزی تا بازگشت اعلا حضرت نمانده بود. آیا من داشتم از قیافه اش قضاوتش می کردم. بله! و خوب می کردم.
مسیر کوتاه بود و کرایه اش کم بود و کسی قبول نمی کرد. گفت بعد می گن مردم ایران گشنه ان. گشنه بودن که قبول می کردن دیگه. به من نگاه کرد. می خواست من را هم ببرد توی تیم خودش. پر واضح بود که من توی تیمش نبودم. اگر تا آخر این ماه وضعیت همین بود که بود، من هم باید می رفتم توی اسنپ کار می کردم. یا مثل پیشخدمت های همین کافه، پیشبند می بستم به کمرم و برای آدم هایی از این دست اسنپ می گرفتم. یا هر چی!
فکر کرده بود چون گرسنه ایم، شدیم نوکر کلفتش. نه خانوم! از اصل که نیفتادیم. با غضب نگاهش کردم. اما داشت یک جای دیگر را نگاه می کرد و غضب ِ من اشتباهی خورد به مشتری پشتی. لبخند زدم که زهر غضبم را بگیرم. نشد.
قیمت دلار داشت می آمد پایین. به سرعت. حال آدم ها خوب بود. کافه شلوغ.
