اما بابا مثل لاک پشت است. این جور وقت ها می رود توی لاک خودش. می نشیند روی مبل گل گلی اتاق نشیمن، رو به روی تلویزیون که دارد اخبار صامتی را پخش می کند، تبلتش را می گیرد دستش و کانال های تلگرامیش را تغذیه می کند؛ خواص سیب، چگونه چاق نشویم، صبح بهاری تان زیبا و چیز هایی از این دست.
من سعی می کنم زندگی عادی ام را ادامه دهم. بیهوده.
داشتم ایمیلی از نوژن را می خواندم. به نامه اش نوشته ای ضمیمه شده بود دربارهء باربد گلشیری و احسان رسول اف و باقی قضایا. داشتم سعی می کردم تمرکز کنم. نوشتهء سختی بود و فکر کنم نوژن همیشه همین قدر سخت می نوشت. با این همه این نوشته ای نبود که باید سخت نوشته می شد. باید راحت تر و دم دستی تر می نوشت. که مخاطبان بیشتری داشته باشد؟ شاید.
نه چون من با باربد گلشیری خصومت شخصی داشتم. چون نوشته هایی از این دست نباید بی جواب می ماند. و اعتراف می کنم که به نظرم نامهء باربد سراسر بی اخلاقی بود. اما نه این که در خور جواب دادن نباشد.
باری! نوشتهء سخت نوژن را می خواندم و مامان تمام مدت داد می زد. مامانِ من در مجموع آدم شلوغی ست. اشتباه ترین کار این است که وقتی عصبانی یا کلافه یا خوشحال است بخواهی نوشتهء سختی را بخوانی، یا نوشتهء معمولی و پیش و پا افتاده ای را بخوانی. یا اصلا بخواهی چیزی بخوانی. یا چیزی ببینی، یا هر چی.
هر کاری توی داد و بیدادهای مامان گم می شود.
بعد گوگل کردم سوزان کریمی. چون سورنا گفته بود خوب می نویسد. متاسفانه یک سوزان کریمی دیگری زیر عمل زیبایی بینی جانش را از دست داده بود و صفحه های زیادی را به خودش اختصاص داده بود. بعد عکس های نیکی کریمی آمد. نیکی کریمی از همهء کریمی ها زیباتر بود و هیچ عجیب نبود به جای عکس ها و نوشته های سوزان کریمی بیوگرافی نیکی کریمی نصیبم شود. شما اسم هر کس دیگری را هم گوگل کنید، عکس های نیکی کریمی و مهناز افشار می آید. این را وقتی فهمیدم که سعی می کردم اسم دوست پسر سابقم را گوگل کنم و کمی بعد در حال خواندن بیوگرافی نیوشا ضیغمی بودم.
سرانجام یک شعر با صدای خودش پیدا کردم که باب طبعم نبود. من آدم این جور لفاظی ها نیستم. هایکو. چند کلمه. کوتاه و مختصر.
برای همین به همان یک شعر بسنده کردم و رفتم توی کانال « باید بدانیم » تا اطلاعات دست اولی از سام اصغری، دوست پسر ایرانی بریتنی اسپبرز به دست آورم.
